دنياي اقتصاد > شماره 1978 7/10/88 - صفحه 9 (بورس)
 
نويسنده: عباس وفادار*به موجب استانداردهاي حسابداري ايران، يكي از روش ‎هاي مورد قبول در حسابداري دارايي هاي ثابت مشهود و سرمايه گذاري هاي بلندمدت، روش تجديد ارزيابي است كه در اين نوشتار به دنبال نقد آن نيستيم و فقط مي خواهيم به آثار مالياتي ناشي از به كارگيري اين روش بپردازيم.
    
    به موجب اين روش، دارايي هاي ثابت مشهود و سرمايه گذاري هاي بلندمدت در فواصل سه تا پنج سال تجديد ارزيابي شده و به ارزش منصفانه (بازار) در ترازنامه منعكس مي شوند.
    تفاوت بين ارزش منصفانه و ارزش دفتري دارايي هاي تجديد ارزيابي شده كه نوعي درآمد تحقق نيافته است، تحت عنوان مازاد تحقق نيافته و به طور مستقل در بخش حقوق صاحبان سهام طبقه بندي مي شود.
    مازاد تحقق نيافته مربوط به زمين كه يك دارايي استهلاك ناپذير است تا هنگام فروش در اين سر فصل باقي مي ماند.
    در نتيجه، مازاد تحقق نيافته مربوط به دارايي هاي استهلاك پذير نيز به تدريج كه مبلغ تجديد ارزيابي شده مستهلك مي شود، متناسب با مبلغ مستهلك شده به حساب سود انباشته منتقل مي شود. اين نحوه حسابداري مربوط به تجديد ارزيابي در برگيرنده مفاهيم زير است: